Crazy pisze:
czy jest ktoś na świecie, kto potrafi wymienić wszystkie ich płyty po kolei?
Może i jest, ale z pewnością nie jestem to ja.
![Very Happy :D](./images/smilies/icon_biggrin.gif)
I to mimo, że K G & T L W uwielbiam, mienię się ich fanem i tez planuję gibać się przy ich kawałkach już za kilka dni.
I z góry uprzedzam, nawet korzystając ze ściąg, RYM-ów, Discogsów i wikipedii nie skrobnę pełnej monografii tych wariatów. Analizowanie wszystkich wydawnictw zespołu, który w ciągu jednego roku potrafi wypuścić 5, albo i 6 pełnowymiarowych albumów studyjnych (bo u nich takie maratony to nie jest jednorazowy zryw obliczony na trafienie do Księgi Rekordów Guinessa, ale standard), nie licząc koncertówek, EPek, splitów, demówek, oficjalnych bootlegów i innych wynalazków, to praca na dwa etaty. A ja już i tak ogarniam półtora. Sprawy nie ułatwia to, że jak na wiernych synów swego kontynentu przystało, ci wariaci skaczą sobie z gatunku, na gatunek jak kangur na spidzie. I to, że w kwietniu wydają płytę, która nie sposób zakwalifikować inaczej niż słodki, melodyjny pop, bo nawet tego garażu za dużo tam nie słychać ("Fishing for Fishies"), to już kilka miesięcy później, w sierpniu, nie wydadzą albumu, który będzie ciężkim metalowym thrashowo-stonerowym walcem ("Infest the Rats' Nest"). I tak to już z nimi jest. Dlatego tradycyjne gwiazdkowanie idch wydawnictw, to ekstremalny sport, dla najbardziej zawziętych maniaków. Ja odpadam.
Natomiast bez większego trudu jestem w stanie wskazać, mój ulubiony album K G & T L W. I podobnie jak u Crazy'ego będzie to "Nonagon Infinity". Z pewnością na moją opinię duży wpływ ma efekt "miłości od pierwszego zasłuchania". Bo Gizardów-Lizardów poznałem zupełnym przypadkiem, robiąc copiątkowy przegląd premier kilka lat temu. Najpierw ta okładka wyskoczyła mi w zestawie nowości polecanym mi przez Deezera na podstawie moich dotychczasowych odsłuchów. Z zasady nie korzystam z tych rekomendacji, bo nie wnikając w struktury deezerowych algorytmów, to co tam dostawałem przeważnie okazywało się straszną kupą. Ale potem mignęło mi to jeszcze w zestawieniu nowości "rockowych", potem "alternatywnych", a wreszcie "metalowych". Ki czort - pomyślałem sobie. I sprawdziłem notowania albumu na RYM-ie. Za dużo ich jeszcze wtedy nie było, bo to był dzień premiery, ale to co już się pojawiło, wskazywało, że zbagatelizowanie tego albumu mogło by być nieroztropne. Powiedziałem więc sobie "one kozie life after death" i włączyłem.
I pojawił się robot. I zagadał. A potem bezceremonialnie wyrwał mnie na trip po kosmicznej wstędze Möbiusa, albo raczej nabił we flaszkę Kleina i wstrząsnął. A ja nie miałem nic przeciwko temu. I tylko pozostawało mi tkwić w niemym zachwycie. A potem dwa kliknięcia i kopara w dół, bo okazuje się, że dla zespołu, który wtedy istniał zaledwie od 6 lat, był to już 8 album.
![Shocked :shock:](./images/smilies/icon_eek.gif)
Nie wnikając pod jakim kamieniem ukrywali się dotychczas przede mną zabrałem się szybko za nadrabianie zaległości i wtedy właśnie odkryłem, że mierząc się z dorobkiem tej kapeli należy zapomnieć o czymś takim jak "oczekiwania". Tam wszystko było z innej parafii. Owszem, ten "garażowy" fundament i "psychodeliczne" loty były jakimiś tam wspólnymi mianownikami ich dotychczasowych dokonań, ale to trochę tak, jakby szukać wspólnych cech Fiata 126p, ciągnika siodłowego i unimoga tylko dlatego, że każdy z nich to pojazd mechaniczny na czterech kołach. A oni dopiero się rozkręcali. O ile bowiem "Nonagon Infinity" był ich jedynym albumem wydanym w 2016 roku, to już w 2017 wydali ich sobie 5. A w 2022 6 ...i do tego siódmy album z remixami. Lubicie różne gatunki muzyczne, ale nie wiecie, który najbardziej? Łapcie się za Kinga Gizzarda! Rock psychodeliczny, takiż pop, noise, krautrock, boogie, thrash, surf, stoner metal, neo-psychedelia, rock garażowy, progresywny, jazz-rock i inne fusiony, blues, ciężka, kwasowa psychodela - you have it all!
Czy wszystkie ich płyty sa równe? Nie.
Czy wszystkie ich płyty są warte poznania. Nie wiem.
Czy jest sens zastanawiać się nad tym? Nie!
Najlepiej puścić cugle, oczyścić umysł, znaleźć najbliższe stanowisko łysiczki lancetowatej i udać się w magiczną podróż do pojebanego świata Króla Gizzarda. Polecam jak Magda Gessler dżem ze ślimaków.