11 września 2001 roku wróciłem ze szkoły, z drugiej klasy gimnazjum, którą co tylko zacząłem; kończyłem jakoś koło 15:20, i wróciłem do domu gdzieś 15 minut później, czyli w okolicy ataku na Pentagon. Ani ja, ani moi rodzice nie wiedzieliśmy o tym, co się dzieje. Dowiedzieliśmy się dopiero z "Panoramy" o 16:00. Początkowo myślałem, że to jakaś formacja wojskowa wleciała w wieże. Z "Teleexpressu" godzinę później dotarło do nas, że obie wieże się zawaliły. Musieliśmy coś kupić dla mnie do szkoły i pojechaliśmy z mamą do "Allkaufa" kawałek od nas. Pamiętam tłum ludzi stojących przed telewizorem i oglądających to, co się stało. Oczywiście doskonale to zapamiętałem, miałem lekki katar, ale jakoś mnie to wtedy nie ruszało, z jakiegoś wstrząsu skreśliłem obie wieże WTC w książce o architekturze, którą miałem w domu. Niebieskie niebo w ich tle do dzisiaj kojarzy mi się z Ameryką i Manhattanem (notabene, przez to kojarzy mi się też z placem targowym o tej samej nazwie, który mamy w pobliżu, ale to już inna historia).
Śmierć Papieża pamiętam oczywiście, też bardzo dobrze - już 1 kwietnia, jak wróciłem ze szkoły, zdaliśmy sobie sprawę z powagi sytuacji (znowu "Teleexpress"). Byliśmy na Mszy Świętej u Dominikanów. Następnego dnia jeszcze w szkole mieliśmy jakieś występy artystyczne ("skoro Papież nie umarł"...) a wieczorem po wyłączeniu telewizora usłyszałem, że dzwony dzwonią i domyśliliśmy się, co się stało. Pamiętam, jak szedłem włączyć telewizor i nagle poczułem, jak uginają się pode mną nogi... Najbardziej niezwykły był 3 kwietnia, kiedy miałem wrażenie końca świata - byliśmy z klasą z liceum pod Kurią Metropolitarną w Krakowie na Mszy Świętej i potem ruszyliśmy na Błonia. Na Błoniach ludzie szli, ktoś się przewrócił, wstał i poszedł dalej, przed siebie; przypomniał mi się pamiętnik Mirona Białoszewskiego, ten fragment, w którym pisał, jak ludzie wychodzą z Warszawy po Powstaniu, co wyglądało jak zbieranie się na Sąd Ostateczny, no i taka myśl, że może to już?
O 21:37, dobę po śmierci Papieża, staliśmy tam ze świeczkami w rękach, bardziej krzycząc niż śpiewając piosenki oazowe, wszyscy, wierzący, niewierzący, niedowierzający; i w godzinę śmierci Jana Pawła II podnieśliśmy świeczki w górę; nad głowami ludzi pojawiły się języki ognia; popatrzyłem szybko w górę, aby zobaczyć Ducha Świętego, który na nas zstępuje i zobaczyłem na środku ciemnego nieba lecącą samotną gołębicę. Widok który został ze mną na zawsze.
10 kwietnia 2010 kończyłem licencjat, część zasadniczą, i miałem zawieźć go do promotora. Jako, że musiałem się streszczać, nawet nie włączyłem telefonu, ani nie patrzyłem do internetu. Przez mniej więcej dwie godziny byłem zupełnie nieświadomy tego, co się dzieje. W końcu napisałem, co miałem napisać, wydrukowałem, co miałem wydrukować i pojechałem na uczelnię. Przystanek od "mojego" przystanku przypomniałem sobie o telefonie, włączyłem i od razu przyszedł SMS od mojego przyjaciela z liceum: "Wygląda na to, że prezydent nie żyje, módlmy się". Kompletnie nie zrozumiałem, o co chodzi, ale sprawdziłem na pasku w telewizji tramwajowo - autobusowej (na szczęście jechałem nowoczesnym "Bombardierem", gdzie takowa była). Szok. Na uczelni jeszcze większy, bo na poprzednim zjeździe mówiłem o ryzyku katastrofy w specpułku. Potem jeszcze była Msza Święta na Wawelu. Bardzo piękna pogoda wtedy była, ale to piękno jakoś wypalało, zamiast budować. Jak bardzo piękna tkanina, która przyłożona do rany ociera ją.
No i tak by to w skrócie u mnie wyglądało.
PS: a może warto by wydzielić ten temat do osobnego wątku?
_________________ Would you know my name, if I saw you in heaven ? Mój kanał na YouTube, czyli klejenie modeli, ale nie tylko. ![Wink :wink:](./images/smilies/icon_wink.gif)
Ostatnio zmieniony czw, 16 kwietnia 2020 09:45:47 przez jpl, łącznie zmieniany 6 razy
|