Nie wryłem się w Pornography, ale dość często wracam ostatnio do Kiss Me Kiss Me Kiss Me.
Nawet pamiętam jak zainteresowałem się tym albumem. Włączyłem sobie w nocnym autobusie z Nowego Sącza do Poznania i jakoś fajnie się słuchało. A nie każda muzyka zdaje u mnie taki egzamin. Raczej nie dojechałem wtedy do końca, ale bardzo miłe wrażenie pozostało, tak że kupiłem sobie płytę i mogę słuchać w opór. Ostatnio słuchanie zaczęło się od rozbrzmiewających w głowie dźwięków If Only Tonight... I trwa.
Utworów jest dużo i to długich. Można by z nich złożyć dwie płyty, które bardzo różniłyby się od siebie. Jedna byłaby na niże i melancholie, a druga na imprezy - upraszczając nieco. Zmieszanie tych elementów rodzi pewne trudności - można poczuć się zdezorientowanym i oszołomionym - ale broni się moim zdaniem. Nie mogę powiedzieć, że to zasługa jakiegoś ogólnego pomysłu na rozmieszczenie materiału, bo jakiejś specjalnej struktury jeszcze nie wykryłem. Ale na pewno piosenki ładnie wchodzą po sobie. Czasem zaskakująco, ale to też jest atut.
Zanim podejdzie się do całości można sobie zrobić test z dwoma pierwszymi numerami. Jeśli więc po The Kiss przy pierwszych 30 sekundach Catch zdążycie poczuć się rozbawieni, to możecie żeglować do końca. Jeśli uczucie przykrego zaskoczenia w tym czasie nie zniknie, to album jako całość może przysporzyć Wam kłopotów. Jak Skrzetuski obywateli po szwedzkim zaborze.
W którymś momencie śmiałem się w duchu, że The Cure ma chyba jakiegoś Briana Jonesa w składzie. Chodzi o to, że co i rusz pojawiają się jakieś nie do końca typowe instrumenty. Tu flet pokrzykuje, tam zabrzmi jakiś klawesynositar, a ówdzie syntezatory tumanią i odstraszają albo piłuje saks. Brzmienia też się zmieniają. Ktoś musiał pomyśleć o tym, żeby nadać wyrazistsze rysy licznie zgromadzonym pieśniom. I żeby to mieniło się jako całość.
A jednak głównym atutem albumu - pomijając oczywiście kwestie różnych fajnych piosenek - jest to, że mimo dość osiemdziesionowej produkcji - która jak wiemy zabijała zwykle naturalne życie w muzyce - to tu wyraźnie słychać, że ci goście lubią sobie pograć! Nie wierzę, że nie ciągnęli sobie niektórych numerów na próbach, nie spiesząc się z zakończeniem
![Smile :)](./images/smilies/icon_smile.gif)
. Myślę, że to może być ten element, który wciągnął mnie w nocnej podróży, a i później przyciągał do Kiss Me Kiss Me Kiss Me. Nie wiem czy na przykład teraz moim ulubionym fragmentem płyty nie jest właśnie długie zakończenie The Snakepit...
Ale poszczególnymi numerami warto by się zająć kiedyś oddzielnie.