Taka scenka: późne popołudnie, sklep monopolowy, obok betonowy murek sterczący wyzywająco z chodnika jakby był osią wszechświata. Kto wie, może w szalonych latach 90-tych był jeszcze obłożony jakimś gresem, czy tam inną imitacją marmuru, ale wszystko z niego odpadło już za późnego Kwaśniewskiego i aktualnie jest tylko pokruszony. Jedyne co go podpiera i trzyma jako tako w pionie to sterta petów i potłuczonych butelek, która wala się za nim.
Na murku siedzi trzech facetów. Czwarty stoi do nich w kontrze. Tkwią tam jak niezłomni strażnicy tradycji. Jakby ich obecność tam nie wynikała z ich woli, tylko z obowiązku. Z powinności. Z konieczności dziejowej.
Stop.
Wróć.
Jeden z tych trzech nie tyle siedzi, ile zwisa z tego murka. Biorąc pod uwagę, że jego aktywność ogranicza się do zera absolutnego (nawet nie chrapie - mam nadzieję, że chociaż oddycha), umówmy się, że będzie grał tylko rolę sztafażu w tej historii.
Tak więc tych trzech tkwi tam. I powiedzmy to sobie jasno - to nie żadne tam Sebixy. Żadne poczciwe Janusze, ani łyse okazy nosacza sundajskiego z kaprawymi ślepiami i detektorami nastawionymi na krzywdę i niedolę ludzką, które raz uaktywnione najlżejszym bodźcem, potrafią produkować endorfiny przez dwie bite doby. Ci, tutaj to najprawdziwsze, hardcorowe okazy rodzimego, mazowieckiego menela. Jak z encyklopedii PWN. Średnia wieku, 50+. Mordy, poharatne, poobijane, zdemolowane. Niedogolone, czerwone, w strupach, w siniakach i w opuchliznach. Jednemu widać tylko jedno oko. Nos drugiego, jakby zmęczony ciężkimi doświadczeniami, przytulił się do policzka i spoczywa na nim jak na weneckim łożu. Opatrunek z gazy, na ciemieniu kolejnego, sprawia wrażenie jakby był on jego piątym właścicielem (a drugim w Polsce).
Stylizacje i gustowne dodatki wszystkich dżentelmenów głośno krzyczą, że, niezależnie od stanu, warto wrzucać wszystkie ciuchy do pojemników PCK, bo nie ma takiego łacha, który komuś by się jeszcze na coś nie przydał. Czy to kreszowa kurtka z barwnymi aplikacjami pod pachami, czy ciekawa wariacja na temat pamiętnych Piramid tureckiej proweniencji, czy wreszcie gustowna sześciopanelowa czapka z daszkiem i guziczkiem, która już dawno straciła nadzieję, że kiedyś jeszcze znowu będzie biała - to wszystko idealnie się tu komponuje i zgrywa z całością anturażu.
Ale co tam anturaż. Co tam nos na policzku i oko na brodzie. Każdy, dosłownie KAŻDY przechodzień znajdujący się w promieniu 50 metrów czuje ten żar dyskusji, który bije od nich jak z martenowskiego pieca. Tę prawdziwą, odsłoniętą jak nerw w ułamanym zębie pasję. Te „kurwy” miotane jak błyskawice przez gromowładnego Zeusa, te „chuje”, które sprawiają wrażenie jakby na przekór całemu światu były wymawiane przez „h”, i wszystkie inne czasowniki, przymiotniki tudzież pozostałe części mowy, które biorąc za swą podstawę słowotwórczą zwykłe „pierdolić”, potrafią nazwać i określić najbardziej nawet złożone i skomplikowane kwestie w kosmosie.
Bo trzeba Wam wiedzieć, że wśród opisanej gromadki toczył się spór. Nie byle jaki spór.
Zażarty.
O pryncypia.
O prawdę.
Linie frontu były zaznaczone wyraźnie - tych dwóch siedzących vs. ten jeden stojący. Argumenty smagały jak bicze, kontry i riposty waliły bezlitośnie jak tarany.
I wiecie co Wam powiem? Kiedy podszedłem bliżej, kiedy poczułem smród taniego wina, niepranych ciuchów i obszczanego murka, i kiedy usłyszałem, że istotą tego sporu jest to, w jaki sposób najefektywniej i najlepiej można dokonać upgrade’u softu na smartfonie z Androidem, to zrozumiałem, że Cyfrowa Rewolucja, to nie mglista przyszłość z kart powieści SF - to już dzień dzisiejszy.
_________________ Sometimes good guys don't wear white
|