[color=#FFFF00][/color]Po pierwsze, gdy weszliśmy do środka, przebrnęliśmy into the labirynth, gdy niespodzianie Wuka to już jeden z tych znaków tajemnych aż się wystraszyłam, kiedyż to umilknie oby nigdy i wchodzi trzech starszych panów i aplauz pośród tej ciszy i znów to nie jest przypadek, to ściśnięte gardło. Jeszcze się nie zaczęło, a już dziękowałam za wszystko.
Będą ci grały skrzypce lipowe!
Dobra, przerabiałam to już na jednym z koncertów Marka Grechuty. Nikt nie zauważył metafizyki, pisano w prasie że pijany... Upiłam się wtedy na złość. To było tak samo. Tłum i nikogo, zamykam oczy, co za fotel cudowny. Trzech facetów i film na ścianie cały we krwi, historia którą Vonnegutt skomentował: zdarza się. Jatka, a potem ordery, freedom, dziewczynki w bieli. Leci szalona improwizacja, umieram tam ale inaczej, ze szczęścia. Córeczka zdjęcia cyka, siedzi żywa i piękna obok,oni grają jakby szli przez park w Suchej Beskidzkiej, niby nic. Grają tak długo że ludzie z nerwów wiwatują na każdej pauzie.
Gdziekolwiek będziesz, cokolwiek się stanie będą miejsca w książkach i miejsca przy stole, kasztan który kwitnie, ktoś nagle zawoła. To będę ja.
CD.