Powsinoga 4 września pisze:
muszę skrobnąć coś o Mochnaczce, bo to jedno z ważniejszych miejsc na mapie nie tylko Niskiego
`87 to był ten rok. Odtworzyłem z papierowych fotek wywoływanych swego czasu u przyjaciela w cieniu Prehyby w Skrudzinie, bo pamięć...
To wtedy ponad ćwierć wieku temu po raz pierwszy zaczerpnąłem i zachłysnąłem się powietrzem i klimatem Niskiego. Pierwszym widokiem i bramą była Mochnaczka. Jak dziś pamiętam uczucie katharsis po podróży ówczesną PKP oraz pobycie w modnej Krynicy. Pierwsze wzgórza oddzielające i zejście do i uczucie piękna, przestrzeni, wolności /vide rok/, ołtsajderstwa. Stachura, Hłasko, a nawet Himilsbach bo to wtedy się czytało. Ziemia obiecana. Jeśli dodam, że z dziewczyną, która dwa lata później została poślubioną...
Mochnaczka była jakimś punktem odniesienia, punktem granicznym. Tu się zaczynało i tu kończyło wędrówkę. Tu była radość przywitania i smutek opuszczania tej krainy.
Ten pierwszy raz przez Hutę Wysowską /ruina kościoła z bykiem pasącym się w środku/ do Wysowej gdzie w GS kupiliśmy skórzane niebieskie damskie trapery, które służyły przez wiele, wiele lat.
Tu też rok później zaczynaliśmy atak na Lackową.
Tu zazwyczaj rozbijaliśmy namiot by się wyciszyć.
Tu zwilgotniały oczy gdy wiele lat później, po wielu latach nieobecności przechodziłem z Krynicy do Regetowa. I to samo uczucie oczyszczenia i ziemi świętej. Sierpień. Mendle zboża na polu, wóz drabiniasty... czas się zatrzymał.
I te drewniane cerkwie i te kamienne krzyże przy drogach.
Niepozorna Mochnaczko byłaś i jesteś obietnicą wejścia do mistycznej krainy.
PS No i ten ostatni raz na łące Laski w dobrej pamięci.