Ja z kolei pamiętam bardzo dobrze, może dlatego, że oglądając bardzo niewiele seriali, mogę to sobie jakoś poukładać
![Wink ;-)](./images/smilies/icon_wink.gif)
Pośpieszność widać więc wyraźnie w tych dwóch ostatnich sezonach (wniosek - nie udźwignęli formuły mniej niż dziesięcioodcinkowej?). Wydaje się ona bezpośrednią konsekwencją tego, co zostało zbudowane w serii szóstej. Seria szósta, która w brawurowy i zapierający dech sposób (ale wcale nie pospieszny) stanęła pod znakiem zmartwychwstawania nie tyle Jona Snowa, co wszystkiego, co od pierwszej serii było w Grze o tron w tak niezwykły i szokujący sposób zabijane.
A girl is Arya Stark and I'm coming home, ile-dziesiąt odcinków było potrzeba, żeby do tego doszło? No i przede wszystkim, żeby doszło do tego, że Matka Smoków z przychówkiem w końcu wsiadła na statki i przepłynęła przez morze.
Seria szósta jest więc zwieńczeniem wielopiętrowej konstrukcji budowanej od odcinka najpierwszego, gdzie mogły być momenty lepsze i gorsze, ale wszystko doskonale trzyma się kupy i nie widzę tu żadnego pośpiechu at all. Jeszcze pierwszy odcinek siódmego sezonu - w mojej opinii chyba najlepszy ze wszystkich pierwszych odcinków sezonów (!) - trzyma się tego znakomicie, ale potem
shall we begin?, zapytuje Daenerys i niestety tak jak dopływali w spokoju i z godnością, tak they begin z kopyta i lecą na bum bum, raczej tym koniem z Twojego rysunku.
Póki co jednak najbardziej przeszkadza mi nie pośpiech, a brak odwagi w kreowaniu wątków. Zobaczcie choćby: pierwsza scena ostatniego odcinka, stosy pogrzebowe - pięknie nakręcona scena, która na mnie nie zrobiła w ogóle wrażenia, bo kto tam leżał? Jorah, Beric i Theon? Każdy z nich już właściwie powinien dawno nie żyć, odegrali swoją rolę, no i dobra. To w żaden sposób nie dźwiga żałobności takiej sceny. Jaka to mogłaby być niesamowita scena, gdyby żegnano tam nie wiem, Sansę, Tyriona i Jamiego. I na końcu też, teatralna do bólu scena na przedpolu King's Landing i ścięcie tej biednej dziewczyny, która jest postacią trzecioplanową i to również w żaden sposób nie dźwiga tego, co powinna nieść ze sobą scena kulminacyjna. Nie mówiąc już o upadku smoka, bo to była scena raczej z gatunku idiotycznych, niestety.
(Dlatego też, mimo karykaturalnej wręcz pośpieszności, uważam, że odcinek Za Murem z poprzedniego sezonu broni się, ponieważ upadek - i powrót - tamtego smoka, to było coś, co w pełni dźwigało wszelki ciężar narracyjny i emocjonalny, i pozwalało mi przynajmniej przymknąć oko na nielogiczności.)