Marley mógł u mnie wygrać z Jethro Tull... ale z Hendrixem nie wygra. Przy czym akurat tu wygra, bo ostatnie trzy z Ladylandu wcale nie zachwycają mnie tak bardzo: All Along tak, ale nie byłem i nie jestem fanem Voodoo Child (w przeciwieństwie do Voodoo ChilE - ooo tak!), choć cenię, House Burning Down dobre, ale to nie jest mój ulubiony rodzaj Hendrixa.
Słuchając ostatnimi czasy Electric Ladyland zrobiłem sobie razu pewnego wybór własny i tym samym powstała płyta, która nie tylko miałaby murowane pięć gwiazdek, nie tylko pokonałaby Uprising, jak i wszystkie płyty ze swojego rocznika, ale w ogóle byłaby... no bóm!
Wybór był następujący:
1. Voodoo Chile
2. Rainy Day, Dream Away
3. 1983
4. Burning...
5. Still Raining...
6. House Burning Down
7. All Along...
8. Voodoo Child
Cudowna sprawa.
Ostatnia trójka jednak jest, choć w surwajworze odpadłby chyba House jako pierwszy. Mógłbym go też wymienić na Crosstowna (oba stanowią taki rodzaj Hendrixa czadowego, ale zgiełkliwego, który nie jest mi bliski), ale nie chciałem za wiele bełtać z kolejnością - jak widzisz jest to niemal wyłącznie płyta druga, choć dwie pozycje z pierwszej to by było chyba podium. Miejsce House'a w dynamice płyty jest niepodważalne, doskonale to siedzi tam, gdzie jest. Podczas gdy początek płyty jest tym, czego najbardziej w niej nie lubię i z chęcią wykroiłem jak leci i oddałem się rozpływaniu w nieskończonym jam session Voodoo Chile...
![Smile :-)](./images/smilies/icon_smile.gif)