Koncert przeszedł, to mogę zacząć oficjalnie chorować! => chyba znajdę czas, żeby napisać wszystko, co bym chciał, a chciałbym minimum trzy posty o koncercie:
1. o zawartości muzycznej jako takiej
2. o specyfice mojego uczestnictwa
3. odnośnie relacji Peta
i przynajmniej jeden kolejny monograficzny, o którejś z płyt...
Zacznę więc po kolei.
Ad.1
Zupełnie unikalną rzeczą jest to, co ci goście wyprawiają z setlistami i że naprawdę KAŻDY koncert na trasie jest inny, że nawet z rzadka powtarzane utwory pojawiają się w innych miejscach i funkcjach... a jednak, jak się przekonałem, struktura wczorajszego koncertu była starannie przemyślana i daleka od wszelkiej przypadkowości. Jak to było ułożone:
* energetyczny otwieracz, czyli
Rattlesnake - dość powiedzieć, że wracając po ponad dwugodzinnym koncercie Marcin cały czas w metrze nucił
Rattle-snake! Ratlle-snake!* segment z płyt KG i LW - po jednej piosence z każdej - i to akurat wyszło chyba najsłabiej, tak jakby zaczęli z grubej rury, a potem spuścili powietrze; a może tylko z mojego miejsca tak to wyglądło?
* segment hard & heavy! - cztery utwory rozpoczęte od wspomnianego przez Peta
Predator X (to był bardzo dobry, ciężki i transowy moment!), w którym uadowali walcem i śpiewali groźnie
![Wink ;-)](./images/smilies/icon_wink.gif)
a publiczność na dość dużej przestrzeni przed sceną wyglądała jak falujące morze głów!
* segment elektroniczny, gdzie, cytując klasyka,
żaglem jest midi ![Laughing :lol:](./images/smilies/icon_lol.gif)
- przesiedli się z gitar na parapety i zaczęli plumkać jakieś dźwięki rodem z dziecięcych zabawek; ten przeskok był zgoła nieoczekiwany i dobrze wpisuje się w Peta metaforę wigilijną
* potem trochę nie wiem, bo był Hypertension, który raz, że trochę mi wypada drugim uchem, dwa, że wtedy ruszyliśmy na wyprawę do kibla, trzy że trwa 15 minut nawet studyjnie, więc pewnie trochę potrwał i tu - czytając setlistę, zdziwiłem się, że w ogóle był
* no i przechodzimy do sedna
![Exclamation :!:](./images/smilies/icon_exclaim.gif)
, czyli set nonagonowo-universowy:
Evil Death Roll z latającymi na telebimie niezliczonymi dziewięciobokami, chyba
mój best moment koncertu i choć skrycie liczyłem, że zagrają premierowo na tej trasie Gamma Knife właśnie dla nas, to jednak nie można było narzekać - rewelka!
Premierowo jednak zagrali, i to chyba był poniekąd
highlight koncertu, całą
suitę o skonfudowanym cyborgu z Murder of the Universe, dodatkowo wzmacniając recytowany przez cyborga przekaz tekstem wyświetlanym (co prawda wśród wstrząsów i migotań) na ekranie z tyłu
* grande finale, czy
Magma - no i po moim osobistym faworycie, i takim highlighcie, powiedzmy, eventowo rzecz biorąc, nastał
best moment muzyczny, to, na co pisałem, że czekam najbardziej, czyli wielonastominutowy gęsty, grówiący jamm, spiętrzający się do totalnego czadu, ale cały czas doskonale kontrolowanego
I koniec! Nie było mowy o żadnych bisach, bo od razu włączono światło i muzykę, zatem i to zakończenie było dokładnie zaplanowane i żadnej przypadkowości w tym być nie mogło. Ale żeby tak codziennie wymyślać od nowy cały plan?
Zauważyłem tylko, ze szczątkowych podobieństw, że pierwszy koncert na trasie, paryski, zaczął się też od Rattlesnake i O.N.E., a z kolei ten amsterdamski, na którym setlista podobała mi się najbardziej, skończył się Magmą, jak ten nasz. Ale z kolei z poprzedzającym nas koncertem w Kopenhadze nie było chyba ani jednego (!?!) punktu wspólnego.
I cóż,
nonagon infinity opens the door i jak usłyszałem ten Evil Death Roll, to naprawdę mnie zaczęło gdzieś otwierać, ale muszę przyznać, że tym, co obecnie najbardziej mnie kręci w muzyce
Kinga Gizza jest to:
i choć słyszałem to wszystko dziesięć razy gorzej (o czym będzie w następnym poście), to proszę mi uwierzyć, że są w takiej właśnie formie.
Ciąg dalszy będzie następował.
p.s. a właśnie! trafiliśmy na całkiem ciekawy support - jakiś dziewczęcy band całkiem nieźle zapodawał, ale nie wiem, co to za jedne były, muszę poszukać, chociaż pewnie Pet wie!