![Obrazek](https://scontent-waw1-1.xx.fbcdn.net/v/t1.0-0/s480x480/21742873_1485041084909066_7758509518444368619_n.jpg?oh=cbb8b3b1f8d678353587f4599271e127&oe=5A827131)
słuchamy ze Smokiem dopiero co wydanej koncertówki Luxów i bardzo mi się podoba
fanem Luxtorpedy jestem mocno przygodnym i humorzastym - bardzo lubię album "Robaki" i często do niego wracam, a numer 44dni jest dla mnie jednym z najmocniejszych polskich utworów, mam bardzo dużo sympatii do poszczególnych muzyków, dzięki uprzejmości Smoków zaliczyłem wszystkie Luxfesty, ale... całościowo... jakoś obok...
dlaczego zatem ta koncertówka jest dla mnie takim wręcz objawieniem?
może akurat mam lepszy dzień niż ostatnie kilka lat
![Wink ;)](./images/smilies/icon_wink.gif)
ale chyba jest coś jeszcze - to oczywiście moje zdanie, z którym pół Polski rozkochanej w zespole się nie zgodzi, ale na tej płycie bodaj po raz pierwszy Luxtorpeda utrafiła w przekonujący (mnie) ton stylistyczny i barwę dźwiękową - nie ulega dla mnie wątpliwości, że pod względem chemii/braterstwa to zawsze był zespół jak się patrzy, ale dopiero na tej płycie jak dla mnie przełożyło się to na pewnego rodzaju równowagę muzyczną i emocjonalną - jakoś tak to jest zmiksowane, że brzmi to dla mnie po prostu klasycznie, dokładnie tak: klasycy rocka (a nie metalu!) przedstawiający oszałamiającą jednorodność - Krzyżyk trzyma wszystko mocną pałką w ręku, gitary brudnawe ale precyzyjne, wokale chrapliwe ale melodyjne, absolutna głupawka zaśpiewów Kmiety w niczym nie przeszkadza absolutnej powadze 44dni i tak dalej i tak dalej, pełna równowaga między prostotą i wyrafinowaniem, radością i cierpieniem, wiarą/siłą/męstwem i pokorą/słabością - ale te wszystkie uwagi wyprowadzam właśnie z niesamowicie udanych proporcji w miksie
nie wiem czy to zespół dojrzał, pewniej bardziej ja, więc proszę moich uwag nie brać do siebie - polecam płytę fanom i niefanom, myślałem, że nigdy nie polubię numeru Wilki dwa, a tutaj mnie - jak cała płyta - podbudował, ale właśnie nie przez tekst czy przesłanie (bo to się przecież nie zmieniło), tylko, że to zostało tu podane w sposób nadal odświętny, ale jakoś tak bezpretensjonalnie czy nawet beztrosko(?), na pewno dużo na tej płycie nagrało się (nad)zwyczajnej radości
świetnie uchwycona publiczność (wyraźnie "dwunasty zawodnik" w drużynie), świetne wydanie, kosteczki, gadżeciki, ja zostałem kupiony