anastazja pisze:
W festiwalach rege w Polsce jest jakaś mistyfikacja. (...)
Przez to reggae dziś wydaje mi się trochę sztuczne. Jest nie na miejscu. Traktuję te koncerty jak przedstawienie raczej, a nie live. Testuję swoją obecność. A wystarczy że jakiś dyżurny superminiak w podskoku z 10 piętra w dół wyskoczy, już demaskuję ten teatr, a wtedy jest mi przykro i zbieram się do ucieczki.
Prosta sprawa - kiedyś reggae było "rebel music" i rastamanów można się było bać, bo byli czymś w rodzaju miejskiej partyzantki, a teraz jest "positive dance music" z uśmiechniętą publiką noszącą na każdej części ciała jakiś gadżecik w kolorach flagi Etiopii, uszyty w Chinach (który z dużym prawdopodobieństwem trafi do szuflady tuż po festiwalu).
Ponieważ nic tak nie cieszy jak nieszczęścia innych, to na pociechę powiem Ci, że każdy buntowniczy ruch z takiego wilka staje się prędzej czy później takim oswojonym pudelkiem. Nie ważne czy to reggae, punk, czy hip-hop. Już dawno odkryto, że na buncie zarabia się zbyt dobrze, żeby tego nie wykorzystać.
![Smile :)](./images/smilies/icon_smile.gif)