Właśnie słucham płyty zwanej potocznie
Trójką, jak dla mnie najwybitniejsza płyta w dorobku tego artysty- jak i jedna z najlepszych płyt w ogóle. Najprawdopodobniej jest to również pierwszy CD jak pojawił się w naszym domu, pamiętam, że wtedy zwariowałem na puncie tego albumu... dziś na pewno lubię ten album tak samo, jeśli nie bardziej....
Peter Gabriel PG 3 * * * * * *
Fakt faktem, tej płyty na pewno nie wsadzimy do szufladki
lekkie łatwe i przyjemne, owszem płyty słucha się świetnie i nie nudzi się przez ani jeden moment ale boje z niej taki depresyjny klimat....
Pierwszy
Intruder to utwór do którego najbardziej chyba pasuje określenie przeszywający, szkoda, że Gabriel z budowania takiego klimatu szybko zrezygnował....ten psychodeliczny gwizd i wyszeptane w bardzo niepokojący sposób słowa
I'm The Intruder, robią na mnie nie mniejsze wrażenie niż moment
Hey you, don't tell me there's no hope at all
Together we stand, divided we fall....
Następny
No Self Control jest bardziej dynamiczny, ale w pamięć wbija się tak samo jak jego poprzednik, i jest taki jak by nieokiełznany z tym, że jest w tym utworze ukryte ale dające się usłyszeć szaleństwo i taki lekko klaustrofobiczny klimat...dla mnie bomba
Start to jakby uspokojenie, z piękną partią saksofony i bardzo miłymi uchu klawiszami, dla mnie jednak jest to tylko wstęp dla...
I Dont Remember jeden z tych utworów które mogę słuchać na okrągło, choć jest na tym albumie dużo takich utworów to ten z bliżej nieokreślonych przyczyn należy do najściślejszej czołówki. Nie mniej jednak nie mam pojęcia co musiało się narodzić w głowie Gabriela żeby wytworzyć takie dźwięki i aranżacje.....
Kolejny na liście
Family Snapshot, przynajmniej nie odstaje od poprzednika z tym, że jest nieco inaczej skonstruowany nie mniej jednak w podobnym klimacie. Następny
And Through The Wire te jedyny naprawdę wesoły utwór na płycie
![Very Happy :D](./images/smilies/icon_biggrin.gif)
szczególnie motyw
I Want You można śmiało uznać za napawający optymizmem, i mimo zupełnie innego nastroju, ani trochę nie odstaje od wcześniejszych kompozycji.
No i przychodzi czas na
Games Without Frontiers czyli obok
Biko chyba najbardziej znany utwór z tej płyty. Wczoraj zgodnie z Pippinem stwierdziliśmy, że bardzo tego utworu brakowało na koncercie w Poznaniu...fakt strata co najmniej wielka....bo utwór co najmniej wybitny, po prostu takie rzeczy trzeba znać. Kolejny utwór to rozpędzony
Not One Of Us, już drugi optymistycznie brzmiący utwór!, bardzo łagodna wpadająca w pamięć gitara i melodyjny śpiew Gabriela, najlepszy jest jednak motyw przyspieszonych bębnów z puszczonym przez syntezator słów
You're Not One Of Us, do tego wszystkiego dochodzi jeszcze fajny gitarowy akord ahh naprawdę świetny numer.
Następny
Lead A Normal Life to, bardziej miniaturka w której główną rolę gra fortepian.
No i wielki finał w postać utworu którego żadnemu fanowi Gabriela przedstawiać nie trzeba...
Biko czyli utwór zdaje się grany na każdym koncercie, totalny hicior choć z przebojowością to nie ma nic wspólnego. Był to również jedyny reprezentant tej płyty w Poznaniu, zabrzmiał wtedy porażająco....może wrażenie na płycie jest nieco inne ale na pewno jest wielkie....i takie wrażenie robi cały ten album, mimo przeważającej liczby utworów które należy nazwać
niewesołymi, jest na niej muzyka pełna kolorów, jakiś dziwnych ciekawych dźwięków itd szkoda tylko, że od tego niesamowitego klimatu Gabriel dawno odszedł i nie zanosi się aby kiedykolwiek do niego wrócił...choć kto wie? może kiedyś....