Prawie 8 lat temu byliśmy z elseą na koncercie, na którym Julia Fischer grała koncert skrzypcowy Brahmsa. Z tutejszego wpisu nie wynika, że byłem wtedy zachwycony, ale jednak zapamiętałem osobę, a dziś mogłem się przekonać, że po latach naprawdę pięknie gra. A zagrała koncert skrzypcowy Karłowicza, z orkiestrą prowadzoną przez znanego nam z Konkursu Chopinowskiego Andrzeja Boreykę. Była to duża, a nawet bardzo duża orkiestra, ale dopiero po przerwie zrobiło się na bogato! Oto wwieźli dwie harfy, pianino, kupę instrumentów perkusyjnych, a na dodatek na górze postawili mnóstwo krzeseł.
Najpierw miała miejsce symfonia Lutosławskiego. Cóż, znalazłem swoje wrażenie z innego Lutosławskiego parę lat temu:
Crazy pisze:
dzieło pt. koncert wiolonczelowy Lutosławskiego. Wielka orkiestra, dużo bardzo interesujących dźwięków (nazwałbym to raczej dźwiękami niż muzyką, ale przypomnijmy, że jestem kołtunem), niektóre z nich ze świetnym potencjałem ilustracyjnym (kino, teatr...), wiolonczeliści też tak ekscentrycznie pogrywali, co było ciekawe. Ale o co tam chodziło w, powiedzmy, całości, to nijak nie wiem. Nie jestem w stanie z takiej muzyki zapamiętać niczego, no może: zapamiętałem początek tego koncertu, gdzie wiolonczelista zdaje się 20 razy zagrał ten sam, lekko stłumiony, dźwięk, po czym zaczął wydawać jakieś zgrzyty. Po czym jeszcze przez jakiś czas tak pograł slash zgrzytał i wtedy trębacz zadułł w trąbę. Potem się zgubiłem. W sumie to naprawdę mi się momentami podobało, ale jak dla mnie nie tworzyło żadnej całości.
Niewiele do tego dodam... nie jestem chyba tzw. targetem, choć znowu nie powiem, żeby mi się tego źle słuchało.
Na koniec chyba kulminacja wieczoru w postaci suity
Ravela - Dafnis i Chloe, gdzie obok tej wielkiej dużej orkiestry wystąpił też chór. Można sobie tutaj zobaczyć, jak to mogło wyglądać (i brzmieć)
z tym że na scenie w Filharmonii Narodowej jest miejsca o wiele mniej i musieli się tam konkretnie ścieśnić.
Sama muzyka - bardzo ciekawa, bardzo impresjonistyczna, gdzie trudno o konkretne kształty, raczej wszystko zamazuje się w gąszczu dźwięków, zresztą plasowanych z ogromnymi różnicami dynamicznymi, od fragmentów cichuteńkich, gdzie flety i oboje ledwo coś tam ćwierkały, po istny brimstone & faja od całej tej orkiestralnej armii wzmocnionej dużym bogactwem instrumentów perkusyjnych i wielkim, śpiewającym bez słów chórem.
Żaden z prezentowanych dziś wieczór utworów nie był mi wcześniej znany, żadnego też nie zapamiętałem (teraz sobie słucham Ravela i Karłowicza - oba mi się podobają, choć do mojego kanonu raczej nie wejdą), ale po całości doświadczenie bardzo fajne, w pewnej odległości od mojej tzw. strefy komfortu
![Wink ;-)](./images/smilies/icon_wink.gif)