Dzisiaj kolejny wtorkowy koncert - tym razem pt. "The Joy of Strings". W programie współczesne i mocno awangardowe rzeczy, w re-we-la-cyj-nym wykonaniu.
Na początek poszedł utwór z 2017 roku napisany specjalnie na tę okazję (prapremiera): Cygnus Rift autorstwa Danielle Griner (2 x skrzypce, altówka, wiolonczela, kontrabas, harfa, gitara). Świetna sprawa, bardzo progresywna.
Potem Carlos Salzedo - "Pentacle" - suite for two harps. Jak sama nazwa wskazuje, na dwie harfy
![Wink ;)](./images/smilies/icon_wink.gif)
- ale harfy grane slajdem, wibratem i z najróżniejszymi bajerami.
Trzecim numerem był Prokofiew: "Sonata na dwoje skrzypiec C Major, Op. 56" - czteroczęściowe, ostro szarżujące i mocno DNA'owe dzieło.
Następnie na gitarę i wiolonczelę "Selected Welsh Folksongs" w aranżacji Stephena Gossa. Trzy utwory ludowe o apokaliptycznych nazwach: "Wrth fyn'd hefo Deio i Dywyn", "Suo-gan" i "Hela'r 'Sgyfarnog".
Przedostatnim wykonaniem była "Fantasia on Themes of Marin Marais for Viola and Double bass" w aranżacji Johna Tartaglii, na altówkę i kontrabas. Czad!
No i na koniec prawdziwy ODJAZD: "Two Pieces for String Octet, op. 11" (wbrew nazwie, na 9 instrumentów: 4 skrzypce, dwie altówki, dwie wiolonczele, i kontrabas) Szostakowicza. Zagrali Preludium - Adagio i Scherzo - Allegro molto. Całość była miażdżąca, a ostatnia część (scherzo) po prostu wbijało w fotel - był to chyba najlepszy koncertowy numer jaki słyszałem w ciągu ostatniego roku (pomijając Bucketheada
![Wink ;)](./images/smilies/icon_wink.gif)
). Brzmiało to wręcz jak Metallica, a wiolonczele były arcymistrzowskie.
Zadowolony wróciłem do akademika.