Jeszcze raz dzięki. Siedzę już sobie w domu, to mój trzeci post bez wyrostka na UT. To była część mnie, ale myślę że nic się nie zmieni.
Nie chcę za długo epatować tematem (wolę pisać o flakach po zamojsku), ale muszę przyznać że moje doświadczenie z polską służbą zdrowia - tak często odsądzanej od czci i wiary - wypadło w sumie pozytywnie. Kiepski był tylko wtorkowy ranek, gdy ustawiłem się w długiej kolejce do rejestracji do lekarza rodzinnego. Kilka razy byłem bliski rezygnacji, ale w końcu się udało. Lekarka szybko zbadała, wyniki krwi po 10 minutach - jej zdaniem objawy niezbyt wyraźne, ale dała skierowanie, nie ma co ryzykować. To że potem minęło 8 godzin jest wyłącznie moją winą, bo wiadomo - myślałem że "jakoś przejdzie". I w sumie wieczorem do szpitala pojechaliśmy żeby uspokoić moje sumienie, bo nie było jakoś zasadniczo gorzej a nawet troszkę lepiej. W szpitalu na ostrym też wstępne badania odbyły się w godzinę - może bez jakiegoś bardzo uprzejmego zainteresowania pacjentem, ale bez lekceważenia i traktowania jak powietrze: po prostu fachowo. Choć nie... gość od EKG zrobił mi przyjemność. Jak zaczęła wychodzić taśma spytał: "Uprawia Pan sport?" Na co ja: "No... amatorsko tak". On z uśmiechem: "Na wykresie od razu widać".
A lekarz jak zobaczył z kolei USG z komentarzem, zrobił zafrasowaną minę i rzekł: "Noo... wycinamy dziada". Na co ja: "O, to jutro?" (była już 22:00). On: "Gdzie tam - natychmiast". Wtedy dopiero poczułem, że sprawa była poważniejsza niż mi się wydawało. I od tego momentu do chwili, gdy czarna fala narkozy zmyła mnie z klifu świadomości
![Wink :wink:](./images/smilies/icon_wink.gif)
minęło może 40 minut...
Tak że żaden jakiś tam doktor House (no, w ogóle waga przypadku błaha), ale profeska i bez zarzutów.
Lekki PRL poczułem dopiero dwa dni później gdy dostałem pierwszy szpitalny posiłek
![Cool 8-)](./images/smilies/icon_cool.gif)